Gradiška se prema pisanim dokumentima, prvi put pominje prije nešto više od 700 godina i to pod nazivom Gradiški Brod. Međutim, život na prostorima sadašnjeg grada, u bližoj i široj okolini, datira još od praistorijskog doba.

      U doba Rimljana na mjestu sadašnjeg grada nalazilo se naselje Municipium Servicium, koje je bilo važna raskrsnica puteva prema istoku i jugu Balkana, odnosno pristanište za riječnu rimsku flotu što dovoljno govori o strateškom značaju naselja u to vrijeme.
    Oko 1330. godine Gradiška se pominje kao slobodna varoš. U srednjem vijeku Gradiška je imala veliki značaj kao mjesto prolaza preko rijeke Save. Ovo mjesto je 1537. godine palo pod vlast Turaka koji su se na ovim prostorima zadržali sve do aneksije Bosne i Hercegovine od Austrougarske 1878. godine.

       U ovim krajevima srpski narod se nikada nije mirio sa silom i nepravdom. Podizao je bune protiv Turaka i drugih osvajača. Uspješno se suprotstavljao neprijateljima i iz svih ratova izlazio kao pobjednik.

     Kraj Drugog svjetskog rata narod ovog kraja dočekao je na zgarištima i pustim ognjištima. Na ratištima i logorima smrti u Jasenovcu, Staroj Gradišci, Jastrebarskom i drugim mučilištima živote je izgubilo oko 13.000 Srba, a među njima oko 4.500 djece starosti do 15 godina. U posljednjem otadžbinskom ratu, srpski narod u ovim krajevima je odbranio svoje prostore i sačuvao materijalna dobra. Braneći svoj narod, nacionalne interese i identitet, u temelje Republike Srpske živote je ugradilo 300 boraca sa područja opštine.